دیدار شب گذشته اینتر و یوونتوس یکی از پرگلترین داربیهای ایتالیا بود. در ورزشگاه آلیانز تورین، یوونتوس با نتیجه ۴ بر ۳ بر اینتر غلبه کرد و صدر جدول سری آ را مستحکمتر کرد. با این حال، صحنهای در پایان بازی همه توجهات را به خود جلب کرد؛ مارکوس تورام، مهاجم اینتر، با لبخندی آرام کنار برادرش خفرن تورام، هافبک یوونتوس، خوشوبش میکرد.
گلزنی بدون جشن
مارکوس تورام در دقیقه ۷۶ با ضربه سر، اینتر را پیش انداخت اما جشن نگرفت؛ حرکتی که به احترام برادرش و یاد پدرشان، لیلیان تورام، تعبیر شد. با این حال پس از سوت پایان، او با چهرهای آرام و خندان کنار خفرن ظاهر شد. این رفتار برای هواداران اینتر غیرمنتظره بود و شبکههای اجتماعی پر از واکنشهای تند شد.
حرفهایگری در تقابل با تعصب
رفتار مارکوس میتواند نشانه بلوغ و احترام خانوادگی باشد. اولین رویارویی دو برادر در سری آ، لحظهای تاریخی محسوب میشود. با این حال، در فرهنگ فوتبالی ایتالیا، این نوع آرامش میتواند به عنوان عدم درک وزن داربی تفسیر شود. اینتر با دو باخت در سه بازی، تحت فشار است و هواداران انتظار دارند بازیکنان احساساتشان را به شکل واضحتری نشان دهند.
تغییر فرهنگ فوتبال مدرن
این صحنه یادآور تغییرات فرهنگی در فوتبال مدرن است. برخی بازیکنان، داربیها و رقابتهای سنتی را با دیدی متفاوت میبینند؛ ممکن است برای نسل جدید قابل درک باشد، اما برای تیفوسیها آرامش چنین لحظهای، غیرقابل هضم است.
رفتار مارکوس تورام، هرچند از سر احترام خانوادگی بود، سوال بزرگی را مطرح میکند؛ آیا در فوتبال مدرن جایی برای احساسات خام و تعصب سنتی باقی مانده است؟ پاسخ به این پرسش شاید در بازیهای آینده اینتر و واکنش او به فشار هواداران مشخص شود.
